Weerzien

Een handreiking, een oud gebaar om flarden stilte,
om haar haren die hij soms beroert, zijn wang
haar zijde toegewend, zo nader zien zij
niet vooruit of weten, teder is het woord en in zichzelf gekeerd.

Het bereik in graad van hoogte, diepte peilbaar ver
zoals het westen van het oosten in scharlaken rood
het weten van wat uiterst zeldzaam komt en gaat,
beweegt zij het gebaar, de letters tot een zielsgenoot.


8 responses to “Weerzien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s