Categorie archief: Afscheid

Weerzien

Een handreiking, een oud gebaar om flarden stilte,
om haar haren die hij soms beroert, zijn wang
haar zijde toegewend, zo nader zien zij
niet vooruit of weten, teder is het woord en in zichzelf gekeerd.

Het bereik in graad van hoogte, diepte peilbaar ver
zoals het westen van het oosten in scharlaken rood
het weten van wat uiterst zeldzaam komt en gaat,
beweegt zij het gebaar, de letters tot een zielsgenoot.


Tussentijd

Bruidssluier in zijn tweede bloei, een woekerdracht
op boom en schutting die de herfst van zomer scheidt
een langpoot hangt te rusten aan een warme pot
het water staat, uit buien naar de rand gebracht.

Het wit en groen om purper van de kersenpruim
wacht daar tot een gerooide zomerstam en
tooi van blad wegglijden uit de tijd
slechts blauw van ogen kijkt een lege lucht

van koude om een zon die verder trekt
zijn baan verlegt naar zuiderburen, binnenmuren
van een leven dat zijn vrucht te rusten legt.

De zomer is hij, uit herinnering van kou getreden
als een woord, een boog met kleuren
als een geur, zo onverklaarbaar zacht raak ik zijn ogen
huid en haar de draden van mijn winterkleed.


Roger

Over en uit, love
een ontkroonde aardbei valt
de slagroom verzuurt.


Zomersneeuw

De randen van de stad zijn wit
van zachte, uitgebloeide vlokken, mensen-
zwermen van gewicht en onbestemde ogen

De witte wind herinnert dat de winter
die je koud geproefd, nog roerloos gadeslaat
je droomt een wuivend handgebaar

als in een spiegel van gesloten deuren
eindeloos vertrekken, in de knop
een liefde die zich vinden laat

Een halte is de tijd, waar je seizoenen past
je winterliefde in een zomerjas, stiller dan
de vlokken, waterlelies op een blad.


Ons huis

http://www.nothingpersonalthemovie.com/de wolken staan op openbarsten
nog is het binnen veilig en warm
alleen lig je, voor onbeschutte ramen vallen
druppels en jouw naam, zo stil het alfabet en luid de taal

daar drogen kleren die je draagt, zes lagen
leg je langzaam neer, al zachter nu
je oren open, dan gesloten
in de storm die niets vervaagt

verdragen doe je niets om eigen waarde
puur en zuiver is de lucht, ons huis
je leeft en tast de tijd, steeds vaker