Clair-obscur

Clair-obscur (Italiaans: chiaroscuro, Duits: Helldunkel) is een techniek uit de schilderkunst, film en fotografie, waarbij de licht-donkercontrasten sterker worden uitgebeeld dan ze in werkelijkheid vaak zijn. Hiermee wordt een dramatisch effect bereikt, waarmee driedimensionale vormen worden geaccentueerd.

De lichtbron zelf is meestal niet duidelijk aanwijsbaar; het zou de zon kunnen zijn, of een kaarsvlam. Bij clair obscur is de achtergrond donker en de voorgrond licht.”
[Bron: wikipedia]

Een mooiere metafoor en titel voor een dagboek met zoekende, dromende, halfduistere en verlichte gedachten kan ik niet bedenken. Ik nam hem dan ook over uit een gedicht.

Een man schrijft een gedicht, het heet Clair-obscur en opent met schoonheid lijdt onder tijd..
Een lezeres, en nog één, en nog één, werpt een reactie op. Ik ook.
Ik lees en denk:  ‘schoonheid slijt.. lijdt..  geen tijd’. Het gedicht waarin ik het terug wil plaatsen blijft toch wel overeind.

De woorden over schoonheid roepen beelden op van schilderijen, foto’s en film. Die gekaderde schoonheid, aftreksel én concentratie van de werkelijkheid die hemels blijft, ook de recente beelden die het sterkst aan tijd gebonden zijn.

Het verschil is zo groot tussen de galerie op internet of de ‘ansichtkaart’, en de onvervangbare museale presentatie, het aanschouwen met de eigen ogen van het unieke origineel. Die laatste breekt de kijker, nog niet onder het gewicht van gewenning en sleur, maar omdat de ogen open breken en de verwondering weer toeslaat. Totdat die de spanning niet vast kan houden en inslaapt, herinnering wordt en sluimert tot de volgende kus van aanschouwen haar wekt.

Tot zover de korte gedachten bij Clair-obscur en de hoop op de terugkerende schoonheid. De hoop op het moment en het bewijs van blijvende schoonheid.

Het gedicht dat ik zelf zou willen schrijven, is er nog niet. Daarom reageer ik op de gedichten van anderen, ben ik de onontbeerlijke lezer van andere schrijvers. Houdt ik de eigen droomtaal misschien tegen.

Ik laat de reacties komen. Proef en oefen op die manier aan het zoeken en beschrijven van beelden en associaties. Als ik andere dichters mag geloven vormt het mijn ontvankelijkheid voor taal, beelden en de uiting die zij zoeken.


One response to “Clair-obscur

  • Uvi

    Zijn vlokken sneeuw
    meer dan de herinneringen
    van een kind?

    Hoeveel verwondering
    kunnen we aan
    vooraleer we bezwijken

    onder gewenning?

    Is het niet het ‘komen en gaan’
    die schoonheid
    in leven houdt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s